Het bedrijf Cranberry van de G

Wij zijn ons familiebedrijf, dat gevestigd is in Rotterdam, in april 2004 begonnen.

Dit betekent dat wij in 2009 ons 5-jarig bestaan hebben gevierd.

Toen wij ons bedrijf begonnen was de cranberry slechts bij een klein publiek, vaak louter als sap, bekend. Men kocht dit in de betere natuurvoeding- en reformwinkel. De cranberry werd, mede door zijn vaak hoge prijs, als een exclusief (en dus duur) product beschouwd. Wij vonden het echter belangrijk dat onze cranberryproducten voor een breed publiek verkrijgbaar zouden zijn met een daarbij behorende (lagere) prijs. Het daadwerkelijk hanteren van deze lagere prijs zorgde er voor dat het product toegankelijk werd voor een veel breder publiek. De huidige consument van de 21^e eeuw heeft o.i. recht op een goed product voor een juiste prijs en van een hoge kwaliteit.

Inmiddels is de cranberry gelukkig wel wat bekender bij de mensen en kom je de cranberry in allerlei producten tegen.

Wij verkopen onze cranberryproducten aan:

groothandels

natuurvoedings-, delicatessen- en reformwinkels

horecabedrijven

Noten-en zuidvruchten groothandels

de consument (middels deelname aan allerlei fairs en beurzen), zodat er nog meer mensen met onze cranberryproducten in aanraking kunnen komen.

Bestellen via Internet kan ook: stuur ons een e-mail via

info@cranberryvandeg.nl

en wij zullen Uw bestelling graag naar U opsturen.

Heeft U interesse in onze producten, maar met Uw eigen label; neem gerust contact met ons op. Wij bespreken graag met U de mogelijkheden.

Sinds enige jaren importeren wij vanuit Canada een groot assortiment maple producten. Deze producten zijn uitzonderlijk van kwaliteit en uniek in zijn soort. Ook deze maple producten leveren wij U heel graag.

Inmiddels produceren wij naast onze cranberryproducten ook een heel mooi assortiment pure vruchtensappen. Ook deze vruchtensappen leveren wij U graag.

BES LEKKER “van het land naar de klant”

Hoogstraat 25

Vlaardingen

Tel. 0616324381

Om het U nog gemakkelijker te maken hebben wij ook een winkel geopend.

In de winkel treft U naast de cranberryproducten een uitgebreid assortiment bijzondere producten aan. U moet denken aan van alles met onze cranberry’s, frambozen, blauwe bessen, bramen, druivensap, diverse wijnen, diverse soorten mosterd, honing, chutney, pasta, serviesgoed, bier, advocaat, thee, gerookte knoflook, maple producten, etc, etc en dit alles tegen zeer scherpe prijzen.

De winkel is iedere dag (behalve zondag, maandag en dinsdag) geopend van 11 tot 17 uur.

Rotterdams Dagblad maandag 7 maart 2005

Tevens vinden wij het belangrijk dat de cranberry ook in Nederland de aandacht krijgt die het in het buitenland (o.a. in de VS dat zelfs een Cranberry Health Institute heeft) al jaren heeft. In Nederland is er o.i. nog steeds te weinig bekend over de zeer gezonde kant van de cranberry; de cranberry bevat veel vitamine C en kan zorgen voor een verhoogde weerstand in de blaas. Op dit moment wordt er in twee ziekenhuizen in Nederland onderzoek verricht naar de positieve effecten van het drinken van cranberrysap. De resultaten zullen binnenkort beschikbaar zijn. Het drinken van cranberrysap heeft ook een anti-oxidantwerking (het gaat celveroudering tegen) en helpt bij de bestrijding van tandplaque.

Wij bereiden al onze producten op ambachtelijke wijze, zonder gebruik van geur-, kleur- en smaakstoffen, in ons productiebedrijf dat gevestigd is in Rotterdam. Bij de productie maken wij ook geen gebruik van enig geleermiddel of pectine. Dit zorgt ervoor dat U nog beter kunt genieten van de bijzondere smaak die de cranberry heeft.

De naam cranberry

De Veenbes of Lepeltjesheide, beter bekend onder de naam Cranberry, is met de Blauwe bosbes in ons land de bekendste bosbes.

De historie van de cranberry gaat terug tot de zeventiende eeuw. De pelgrims die rond het jaar 1620 vanuit Europa bij Cape Cod aan de oostkust van de VS aankwamen, leerden namelijk van de indianen hoe zij inheemse vruchten en planten konden verbouwen en gebruiken. Als dank boden de nieuwkomers hen een oogstfeest aan met kalkoen en cranberry’s. De bes kreeg de naam 'crane berry', naar de vorm van de bloesem van de struik. Deze doet denken aan de kop en snavel van de kraanvogel. 'Crane berry' werd al snel 'cranberry'.

Met dit dankfeest was een traditie geboren, die tegenwoordig als 'Thanksgiving' in stand wordt gehouden.

Cranberry’s komen van oorsprong uit Noord-Amerika. Al ver voor de Pilgrim Fathers werden de helderrode bessen door indianenstammen gebruikt. Zij aten de bessen met gedroogd hertenvlees en gebruikten de bes voor geneeskundige doeleinden. Hedendaags staat de Cranberry bij medici volop in de belangstelling. In de VS worden Cranberry’s en Cranberrysap al generaties lang gebruikt ter ondersteuning van een gezond milieu in de blaas.

Tijdens de lange reizen in de tijd van de grote zeilschepen namen de kapiteins vaak vaten gevuld met Cranberry’s mee. Door de lange reizen kon de bemanning een gebrek aan bepaalde vitamines krijgen. Gebrek aan vitamine C resulteerde voor de ongelukkige bemanning vaak tot scheurbuik en aangezien Cranberry’s veel vitamine C bevatten, namen ze graag een voorraad Cranberry’s mee aan boord.

Volgens een legende zouden de Cranberry’s door een van deze schepen op Terschelling terecht zijn gekomen. Op de zandbanken van Terschelling zijn vele schepen vergaan. De lading dreef met de golven mee naar het strand. Jutters sleepten een vat met Cranberry’s mee de duinen in en maakten hem open. Ze waren teleurgesteld, want ze dachten geestrijk vocht aan te treffen. Zodoende zouden de Cranberry’s op Terschelling en van daaruit naar Vlieland en Ameland zijn gekomen. Inmiddels groeien er op alle Waddeneilanden wel cranberry’s en is men bovendien volop bezig de cranberry’s in Noord- Nederland aan te planten. De exclusiviteit van het alleen maar kunnen groeien op de Waddeneilanden is hiermee ten einde.

De Cranberry is een bodembedekkende struik met ranken die meer dan een meter lang kunnen worden en die snel een groot oppervlak kunnen bedekken. De relatief grote bolronde vruchten hebben een diep helderrode kleur en zijn 0,5 tot 2 cm in diameter.

De planten bloeien aan het eind van de zomer en geven mooie roze gekleurde velden. In september en oktober worden de bessen geoogst. Hiervoor bestaan twee manieren, namelijk droge en natte oogst. Bij de droge oogst, die ook bij de wildpluk plaatsvindt, worden de Cranberry’s geplukt met plukkammen met een steel eraan. Bij de natte oogst worden percelen onder water gezet, zodat de bessen boven komen drijven en verzameld kunnen worden.

Cranberry’s smaken vrij bitter, maar verwerkt tot, siroop, jam, wijn en sap zijn ze lekker en gezond. Ook gedroogd leent de vrucht zich voor veel doeleinden.

Met deze producten kunnen heerlijke culinaire versnaperingen gemaakt worden. Bijvoorbeeld tijdens de kerstdagen past een cranberrysaus heel goed bij geroosterd of gebakken vlees en wild. Maar ook tijdens andere jaargetijden past deze combinatie uitstekend.

Vandaar ons motto :

Every day a cranberry day

Naast het feit dat wij een groot assortiment cranberryproducten maken importeren wij sinds enige jaren ook een bijzonder gevarieerd assortiment Canadese maple producten.

Nederland is nog niet zo bekend met deze producten, vandaar hieronder het verhaal dat U vertelt hoe deze producten gemaakt worden.

Het ontstaan van maple syrup oftewel….

van sap tot syrup

Drup, drup, drup. Uit honderden bomen plonkt het ahornsap in de metalen emmers die aan de bomen hangen.

Voor bewoners van Quebec is de oogst van het sap en het inkoken ervan tot maple syrup het teken dat de lente eraan zit te komen. Dat vieren ze door rondom de winning van het sap een sugar party te bouwen.

Lang voordat de Oude Wereld ook maar iets wist van de Nieuwe, kenden de Indianen van Noord-Amerika al de voedingswaarde van het kleverige sap dat lag opgeslagen in de maple trees (esdoorn in het Nederlands). Volgens de overlevering ontdekten ze het doordat een Chief zijn bijl plantte in een esdoorn en hem de volgende ochtend overdekt vond met kleverig sap. Waarschijnlijker is dat de Indianen de eekhoorns al bezig hadden gezien met het sap, en ook de bevroren-sap-ijsjes aten die aan een gebroken twijg kwamen te hangen.

In elk geval noemden ze het ‘sinzibuckwud’, wat Algonquin is voor ‘onttrokken aan het hout’. Met hun tomahawks maakten de Indianen een V-vormige inkeping in de esdoornbomen en vingen het sap op in leren zakken of uitgeholde bomen.

Ze bewaarden het sap maar konden er vanwege hun beperkte middelen niet al te veel mee doen. Probleem was dat de stenen potten die ze gebruikten niet lang genoeg de juiste warmte konden produceren om van sap de amberkleurige maple syrup te maken. Soms verhitten ze het sap wel, bijvoorbeeld door er gloeiend hete stenen in te gooien, of ze lieten een bak met sap bevriezen, zodat ze de toplaag van water eraf konden scheppen, maar echt geconcentreerd kregen ze het niet. De Indianen gebruikten het sap als een zoete traktatie of om mee te koken.

Toen de Fransen, in de zeventiende eeuw, hun intrede deden in Oost-Canada, keken ze het sapwinningsproces af van de Indianen. Alleen perfectioneerden ze de verwerking ervan door het in ijzeren en koperen potten in te dikken tot suiker en siroop. In de praktijk bleek dat een belangrijk voedingsmiddel, omdat in heel Nieuw Frankrijk suiker vrijwel onvindbaar was en import van rietsuiker uit het Caribisch gebied onbetaalbaar. De winning van het ahornsap ging zo goed dat het spul al in 1691 naar Frankrijk werd geëxporteerd.

Ahornsap werd vooral gebruikt voor suiker. Omdat het in die tijd ontbrak aan goedkope en eenvoudige containers om de siroop te bewaren, maakte men er meestal blokken suiker van. Een van de traktaties in een warme zomer was een klont maple sugar, gesmolten in een glas water. In de loop van de negentiende eeuw daalde de prijs van rietsuiker, waardoor de blokken ahornsuiker minder in trek waren. Toen rond 1890 ook de belasting op witte suiker werd afgeschaft, schakelden de suikermakers over de productie van maple syrup, wat nu nog steeds hun belangrijkste product is.

Geheimzinnig proces

Het winnen van ahornsap en het maken van maple syrup is behalve een industrie ook nog steeds een traditie, vooral in de provincie Quebec.

Geen rechtgeaarde Quebecois zal zich de kans laten ontnemen op een ‘suikerfeest’, een van de oudste van alle Canadese tradities. Het is het feest van het weer ontwaken van de natuur na de lange wintermaanden, en van de naderende zonnestralen en de dooi, waardoor het sap in de bomen omhooggestuwd wordt.

Het proces waardoor maple syrup keurig die boom uit komt druppelen, is nog steeds niet helemaal helder, al heeft men over het basisprincipe een aardig idee. Om te beginnen is er de Sugar Maple, een variant van de overal in Canada aanwezige esdoorn die veel meer sap produceert dan bijvoorbeeld de Red Maple en de Silver Maple. De juiste klimaatomstandigheden voor esdoornsap bestaan alleen maar in delen van Ontario, in Quebec en in New England in de VS. Een sugar maple is het meest productief als hij een jaar of veertig oud is geworden en kan dan tot honderd jaar lang sap leveren. De bomen staan vaak bij elkaar in een maple grove, een bosje esdoorns.

In de zomer absorbeert het groen van de ahornbladeren de energie van de zon, terwijl de wortels water en mineralen uit de grond halen. In het proces van fotosynthese ontstaat een eenvoudige suiker, die wordt omgezet in zetmeel en wordt opgeslagen in de boom. Hiermee bouwt de boom een energiereserve op voor de zware winter. Het is trouwens de resterende suiker, gecombineerd met andere substanties in de bladeren van de boom, die in de herfst zorgt voor de mooie kleuren van de esdoornbomen.

Tijdens de winter vertoont de esdoorn weinig activiteit. Het zetmeel ligt opgeslagen in de boom, wachtend om in de lente in suiker te worden omgezet. Zodra de temperatuur tussen de vijf graden onder en vijf graden boven nul komt, worden de wortels weer actief en sturen smeltwater omhoog, daarmee een circulatie van suikerwater in gang zettend die voorbereidt op het groeiseizoen.

De Indianen gebruikten hun bijl en een houten gootje om het sap in hun leren emmers te laten lopen. Tegenwoordig boort men een klein gaatje waarin een tap wordt aangebracht. De kleinere suikerproducenten laten het sap in plastic containers lopen (meestal plastic melkpakken, ongeveer één gallon), grote bedrijven werken vaak met een net van taps en rubberbuizen die naar een centraal punt voeren.

Een goed aangeslagen boom levert, druppel voor druppel, zo’n twaalf liter per dag.

Per keer wordt niet meer dan ongeveer tien procent van het sap van de boom gewonnen. Het doet de esdoorn geen schade. De oogsttijd duurt ongeveer vier tot zes weken en houdt definitief op als de knoppen aan de takken komen. Warme, zonnige lentedagen met temperaturen tot vijf graden boven nul en nachten met lichte vorst zijn ideaal voor de winning. Iedere boom levert tussen de tien en de honderd liter sap op. De eerste liters van het seizoen, de first run, zijn het beste, dat wil zeggen dat ze de hoogste suikergehaltes hebben. Naarmate het seizoen vordert, wordt de kwaliteit minder.

Suikerfeest

Het ahornsap is dun, kleurloos en nauwelijks zoet als het uit de boom loopt. Pas tijdens het proces van inkoken krijgt het zijn duidelijke, amberkleurige karakter en de zoete smaak. In het ‘sugar camp’ wordt het sap gekookt in ketels of in platte, metalen tanks, ook wel ‘evaporators’ genoemd. In het sugar camp hangt de lucht van maple syrup en veel stoom, waarvoor op het dak van de hut een ventilatieopening is geplaatst.

Omdat het ahornsap onmiddellijk na de winning moet worden verwerkt voor de hoogste kwaliteit siroop, werken de suikermakers vaak in volcontinudienst tijdens de oogst. Het proces van indikken levert één liter maple syrup op voor elke dertig tot veertig liter sap. De oude regel was dat de siroop goed is als er van de houten lepel van de suikermeester maar drie druppels vallen.

Als het koken bijna is afgelopen worden vrienden en buren, en vooral de kinderen, uitgenodigd voor een ‘sugaring off party’. Die vindt plaats in een grote schuur aan, de ‘sugar shack’.

Op de lange picknicktafels in de schuur staan winterse gerechten en desserts gemaakt of overdekt met maple syrup. De standaardtraktatie daarbij is de ‘maple taffy’ of in het Frans ‘tire’, die je krijgt door kokend hete siroop over een stuk verse sneeuw te laten stromen. Door de afkoeling ontstaat een ijskoud, toffee-achtig snoepgoed dat wordt gegeten door het om een stokje te wikkelen of gewoon met de handen op te rapen.

Ahornsap heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de folklore van Canada. Aan de esdoorn dankt het land verhalen, liedjes en kunst, om maar niet te spreken van het esdoornblad als nationaal symbool. Elk jaar lokken de festiviteiten rond de suikerfeesten een groot aantal Québequois naar de bossen. In het seizoen proberen de restaurants originele gerechten te bereiden waarin maple syrup is verwerkt. Ook dat is een Quebecse traditie geworden.

Classificatie  

De Canadese maple siroop wordt als volgt ingedeeld:

No. 1 extra licht (veelal gebruikt op het ijs en in snoepgoed)

No. 1 licht (veelal gebruikt op de pannenkoek)

No. 1 medium

No. 2 amber (veelal gebruikt bij vlees en visgerechten)

No. 3 donker

De siropen die worden gemaakt van het sap dat eerder in het seizoen worden afgetapt zijn licht van kleur en hebben een meer neutrale smaak. Ze bevatten echter wel het hoogste gehalte aan suiker. Hoe later men in het seizoen aftapt en er siroop van maakt hoe donkerder de siroop zal zijn en deze krijgt dan ook een sterkere, gebrande karamelsmaak.

Hierboven-en onder ziet U een blauwe slang waardoor het sap dat wordt afgetapt loopt.

Dit sap wordt verzameld in de fabriek en hier maakt men de maple siroop en de diverse andere producten van.

Copyright © 2004-2010 Cranberry van de G.